بر شرايط صحت روزه ، به امور ديگرى نيز نيازمند است . از جمله اينكه تمامى اعضاء و جوارح انسان بايد روزه باشند . چشم او به نامحرم نگاه نكند ، گوش او شنوندهء غنا و غيبت نباشد ، زبان او گويندهء غيبت و تهمت نباشد . روزه‌اى كه با اين امور همراه است ، اگر چه قضا و كفاره ندارد ، امّا روزه‌اى نيست كه پروردگار عالم آن را بپذيرد ، روزه‌اى نيست كه وقتى روزه‌دار هنگام افطار مىگويد : « اللهم لك صمت » ، ملائكه گفتهء او را تصديق كنند . علاوه بر اين ، انسان آرام آرام بايد به جايى برسد كه دل او نيز روزه باشد ؛ يعنى غير خدا را وارد آن نكند و تمام توجه انسان به ذات بارىتعالى باشد . و بهشت براى چنين روزه‌اى كم است ؛ پاداش اين روزه ذات خداوند متعال است و چه سعادتى بالاتر از اين كه چنين پاداشى نتيجهء عمل انسان باشد . و در تمام عالم وجود ، تنها قلب انسان مؤمن است كه ظرفيت چنين پاداشى را دارد . در حديثى قدسى چنين آمده : لا يَسَعُنِي أرضِي وَ لا سَمَائِي وَ لكِن يَسَعُنى قَلبُ عَبدِي المُؤمِنِ « 1 » زمين و آسمان وسعت مرا ندارند . تنها قلب بندهء مؤمنم است كه مىتواند مرا در خود جاى دهد . و معناى ميهمانى خداوند تبارك و تعالى همين است . انسان نبايد در اين ميهمانى به كمتر از اين راضى شود و گرنه باخته است . اگر كسى توجه كند كه ارزش و قدر او تا چه اندازه است و به كجاها مىتواند برسد ، از فرصت‌هايى نظير ماه مبارك رمضان ، نهايت استفاده را خواهد برد . ديگر به روزه‌اى كه در رساله‌ها شرايطش را نوشته‌اند ، اكتفا نخواهد كرد ، بلكه تمام وجود

--> ( 1 ) . عوالى اللآلى ، ج 4 ، ص 7 .